PartnerForLife
Wybierz stronę
Telefon i telefonowanieMiłosny savoir-vivre
Większość z nas nie wyobraża sobie życia bez telefonu. To niezwykle pomocne w komunikacji narzędzie służy do nawiązania wielu owocnych kontaktów, przyspiesza i ułatwia wiele spraw, pomaga w rozwiązaniu problemów, ratuje życie. Nierzadko jednak telefon, szczególnie komórkowy, bywa powodem wielu niezręczności i rażących naruszeń dobrych obyczajów.
Choć wydaje się, że nie ma rzeczy prostszej rzeczy, w rzeczywistości między dzwonieniem, a umiejętnością kulturalnego telefonowania istnieje kolosalna różnica.
Zakochani dzwonią i sms-ują do siebie każdego dnia, warto więc wiedzieć, jak wygląda telefoniczny savoir-vivre – w kontaktach z płcią przeciwną i w życiu codziennym.
Telefonując do kogoś powinniśmy zawsze podać swoje imię i nazwisko oraz przywitać się.
Nie dotyczy to sytuacji, gdy osoba, do której dzwonimy przywitała nas słowami
„Dzień dobry pani Aniu” albo „Cześć Tomek, gdyż wyświetlił się jej nasz numer telefonu. W każdym innym przypadku należy przedstawić się z imienia i nazwiska, nawet znajomym, gdyż telefon zniekształca głos.
Po przedstawieniu się należy uprzejmie zapytać o godność rozmówcy „Czy mam przyjemność z ...?” lub poprosić osobę do telefonu „Chciałbym rozmawiać z panią....”. Nawet, jeśli jesteśmy z daną osoba na ‘ty” a nie dzwonimy na numer prywatny, należy użyć formalnego „Chciałbym rozmawiać z panią Nowak” zamiast „Proszę Kasię”. Jeśli osoby, do której dzwonimy nie ma w domu, nie dopytujmy się gdzie jest, możemy jedynie uprzejmie powiedzieć, że zadzwonimy później lub zapytać o możliwość przekazania wiadomości, ewentualnie możemy pozostawić swoje dane – imię, nazwisko i numer telefonu. W ostatnim takim przypadku obowiązkiem tej osoby jest oddzwonienie tego samego dnia, a jeśli nie oddzwania, nie powinniśmy dzwonić do niej w tym samym dniu ponownie.
Pamiętajmy, aby nie rozpoczynać rozmowy przed upewnieniem się, czy słuchawkę podniosła właściwa osoba.
Jeśli słyszymy „pomyłka” nie pytamy „a jaki to numer”, lecz „Czy to numer...?”, nasz rozmówca ma prawo do zachowania swojej prywatności.
Jeśli zastaliśmy rozmówcę, ale rozmowa nie była umówiona, uprzejmość wymaga spytania się czy ktoś może poświęcić nam chwilkę czasu.
Często mamy problem, po ilu sygnałach telefonu powinniśmy przerwać oczekiwanie na podniesienie słuchawki. Fachowcy twierdzą, że w przypadku telefonu komórkowego pięciu sygnałach. Oznacza to, że naszego rozmówcy nie ma po drugiej stronie lub, że nie może w danej chwili odebrać telefonu. W przypadku telefonu domowego trzeba dać drugiej osobie trochę więcej czasu. Nie więc jednak sensu przeciągać struny i czekać w nieskończoność, może to świadczyć jedynie o braku znajomości podstawowych zasad kultury.
Podobnie jak dzwonienie w nieskończoność, równie niekulturalne jest tzw. „puszczanie” sygnału oznaczającego „oddzwoń do mnie”. Również smsy, choć coraz bardziej wypierające rozmowy telefoniczne, nie powinny być używane zawsze i wszędzie. Znakomicie sprawdzają się do nadawania typowych, codziennych komunikatów; jednak ważne informacje powinny być zawsze przekazywane podczas rozmowy.
O używaniu w trakcie rozmowy telefonicznej takich zwrotów jak dzień dobry, do widzenia, dziękuje czy przepraszam nie wypada przypominać. Unikajmy zwrotów „no to dobra” czy „aha” i zastąpmy je słowami „rozumiem”, „dobrze” czy „słusznie”. Używajmy krótkich zdań i pamiętajmy o uprzejmym, neutralnym tonie.
Wybierając porę telefonowania należy dostosować się do ogólnie przyjętych norm, a przede wszystkim do trybu życia rozmówcy.
Pomijając krąg najbliższej rodziny i przyjaciół, należy przestrzegać określonych pór dnia, które dawniej były porami składania wizyt. Przyjmuje się, że z wyjątkiem sytuacji nie cierpiących zwłoki, do prywatnego mieszkania można dzwonić nie wcześniej niż o ósmej rano i nie później niż o dwudziestej pierwszej wieczorem. Nie należy również dzwonić w porze obiadowej oraz w weekendy wcześniej niż przed dziesiątą rano.
Wielu ekspertów savoir-vivre uznaje, że należy w ogóle unikać dzwonienia w piątki po południu oraz w soboty i niedziele, ale współczesny tryb życia sprawia, że często tylko dni weekendowe są okazją do „uchwycenia” kogoś w domu. Ewentualnie można zadzwonić o odpowiedniej porze w środku tygodnia i zapytać o najdogodniejszą do rozmowy porę czy dzień.
Dzwonienie w godzinach „zakazanych” stanowi jaskrawe naruszenie czasu odpoczynku i życia prywatnego rozmówcy i może być dopuszczalne jedynie w przypadku wcześniejszego zaakceptowania tej pory przez naszego rozmówcę.
Oczywiście w zależności od kraju, kultury oraz trybu życia naszego rozmówcy godziny te mogą, nawet znacząco się zmienić.
Najlepiej wyobrazić sobie, co dana osoba może w danej chwili robić. Jeśli przypuszczamy, że może być akurat z jakiegoś powodu zajęta, lepiej przesunąć rozmowę na bardziej odpowiednia porę.
Telefonując za granicę nie możemy zapominać o różnicy czasu i nie doprowadzić do wybudzenia naszym rześkim „dzień dobry” śpiącej smacznie osoby o trzeciej w nocy.
Pamiętajmy, że w pewnych miejscach i w pewnych sytuacjach, nie używa się telefonów.
Używając telefonu, należy zwracać uwagę na to, gdzie jesteśmy, kto nas otacza i co dzieje się wokół nas, i dopiero wtedy podjąć decyzję, czy w danym miejscu możemy korzystać z komórki.
W kinie, teatrze, na sali wykładowej , w trakcie ślubu czy pogrzebu nie tylko nie powinno się rozmawiać przez telefon, ale nawet dźwięk dzwoniącego telefonu jest tam niegrzeczny i niedopuszczalny. Jeśli oczekujemy bardzo pilnego telefony, powinniśmy w takiej sytuacji zmienić dźwięk dzwonka na sygnał wibracyjny. Wyłączenie telefonu lub ustawienie sygnału wibracyjnego w trakcie ważnych uroczystości powinno być naturalne i wejść w nawyk.
W przypadku restauracji powinniśmy „wyczuć” czy atmosfera tego miejsca dopuszcza korzystanie z telefonu komórkowego. Rozmowa w restauracji nie jest wprawdzie tak naganna jak na przykład w sali koncertowej mimo to, przeszkadza gościom, którzy rozkoszują się potrawami i chcą spokojnie porozmawiać.
Jeśli telefon dzwoni, a my jesteśmy w towarzystwie, w każdej chwili można przeprosić na chwilę gości, odejść od stolika i przeprowadzić rozmowę telefoniczną na zewnątrz. Starajmy się zrobić to i nie biegnijmy z dzwoniącym telefonem przez całą salę. Po opuszczeniu sali restauracyjnej należy rozmawiać jak najkrócej i jak najszybciej wrócić do stolika.
W większości publicznych środków komunikacji (tramwaj, metro, samolot) używanie telefonu komórkowego jest zabronione, ponieważ nie można wykluczyć jego wpływu na działanie urządzeń elektronicznych pojazdu. W pociągu natomiast powinniśmy mieć wgląd na innych pasażerów, którzy oczekują raczej spokojnej podróży niż konieczności wysłuchiwania czyjejś głośnej rozmowy przez telefon. Najlepiej wyjdźmy z przedziału na korytarz, a jeśli nie ma takiej możliwości rozmawiajmy jak najciszej i skróćmy rozmowę do minimum.
Również inne małe przestrzenie np. windy nie są najlepszym miejscem do rozmów. Jeśli więc akurat jedziemy windą i ktoś do nas dzwoni, najlepiej poprosić rozmówcę o chwilkę czasu i kontynuować rozmowę po opuszczeniu windy.
Jeśli chodzi o rozmowy w mieście, na ulicach czy chodnikach, są one jak najbardziej dozwolone, należy tylko uważać, aby nie rozmawiać zbyt głośno i abyśmy pochłonięci rozmową nie spowodowali zderzenia z innymi przechodniami.
Podczas jazdy samochodem, przede wszystkim ze względów bezpieczeństwa korzystamy z zestawów głośnomówiących. Jeśli jednak podczas rozmowy w samochodzie znajdują się współpasażerowie, bardziej korzystnym rozwiązaniem jest używanie zestawu słuchawkowego. Pozwala on zachować usłyszane informacje tylko do własnej wiadomości i nie doprowadzać do krępującej sytuacji wynikającej z tego, że nasz rozmówca jest przekonany, że słyszymy go tylko my.
Jeśli w takich lub innych przypadkach jesteśmy mimowolnym świadkiem czyjejś rozmowy telefonicznej, wypada na chwilę „ogłuchnąć”.
Jeśli dzwoni nasz telefon prywatny nie musimy się przedstawiać, jeśli natomiast jest to telefon służbowy należy koniecznie to zrobić.
Odbierając telefon prywatny, mówimy raczej „słucham” niż „halo”, gdyż zwrot „halo” służy przede wszystkim do przywołania czyjejś uwagi.
Gdy ktoś dzwoni do nas nie w porę, nie miejmy skrupułów przyznać, że jesteśmy zajęci, obiecajmy, ustalmy możliwy do rozmowy termin lub obiecajmy, że sami oddzwonimy i ustalmy porę.
Oczywiście najlepiej byłoby, gdyby osoba dzwoniąca zapytała, czy nie przeszkadza i czy możemy porozmawiać. Jeśli tego nie zrobiła a my nie możemy rozmawiać, nie dajmy się terroryzować – nikt nie może od nas wymagać, abyśmy zawsze byli dyspozycyjni.
W telefonie komórkowym postarajmy się wybrać sygnał rozpoznawalny, ale który tonem nie będzie drażnił innych i głośnością wybijał się ponad wszystkie inne dźwięki, stawiając wszystkich na baczność.
Jeśli w naszym telefonie mamy ustawioną funkcję automatycznej sekretarki, powinniśmy zachować pewien standard postępowania, np. odsłuchiwać wiadomości raz dziennie i odpowiadać na nie w możliwie najkrótszym terminie.
Jeśli jesteśmy zakochani, telefon staje się jedną z najwygodniejszych możliwości bycia w stałym kontakcie, Mimo to nie powinniśmy dzwonić podczas pracy, wisieć godzinami na telefonie i nadużywać publicznego „misiaczkowania”. Nie zapominajmy również, że telefon, jej rzeczą osobistą i nawet, gdy dzwoni komórka naszej najukochańszej „drugiej połowy” nie powinniśmy bez upoważnienia go odbierać.
 | Felix Franz Sierek |
 | Bon ton – lamus, moda czy sposób na życie? |
 | Kurtyna w górę |
 | Mowa kwiatów |