PartnerForLife
Wybierz stronę
My i nasze dzieciakiPorady nasze

Przy szukaniu partnera chodzi przede wszystko to, aby dwoje ludzi odnalazło się i rozpoczęło życie we dwoje. W wielu przypadkach, partnerzy nie są jednak sami, lecz mają dzieci z poprzednich związków. W dzisiejszych czasach rozwody czy rozstania są coraz częstsze, dlatego zakładanie nowych rodzin, w których rodzice mają już pociechy jest dla wielu osób nieuniknione. Partnerzy takich „pozszywanych” rodzin powinni być przygotowani na to, że w wielu sytuacjach trzeba będzie wykazać się dużo większą cierpliwością i empatią, niż w przypadku rodziny zaczynającej start tylko we dwoje.
Wiele osób po rozwodzie czy rozstaniu z partnerem nie podejmuje żadnej próby znalezienia nowego partnera. Najczęściej młode, samotne matek zbyt szybko rezygnują z osobistego szczęścia i niesłusznie uważają, że nie ma szans na znalezienie wartościowego partnera. Przyczyniają się do tego powszechnie obowiązujące opinie – kobieta z dzieckiem reprezentuje drugą kategorię wśród kandydatek na życiową partnerkę. Te masowe przekonania nie mają jednak nic wspólnego z rzeczywistością – również i w tym przypadku sprawdza się powiedzenie, że każdy ma swoją drugą połówkę. Istnieje dostatecznie duża ilość mężczyzn, którzy szukają partnerki z dzieckiem. Najczęściej mają oni już własne dzieci, ponadto wielu z nich uważa, że kobieta z dzieckiem jest o wiele bardziej dojrzała i odpowiedzialna.
Osoby samotnie wychowujące dzieci nie potrzebują jakiegoś specjalnego sposobu na szukanie partnera, ważne jest jednak, aby odpowiednio przedstawiły siebie i swoje oczekiwania.
Zanim samotny rodzic rozpocznie poszukiwania, powinien zapytać samego siebie – kogo właściwie potrzebuję – partnera czy zastępczego rodzica dla moich dzieci? W większości przypadków szukamy partnera, który jedynie zaakceptuje istniejące okoliczności, bez przejmowania odpowiedzialności za nasze dzieci. Mimo to często można natknąć się na ogłoszenia typu " "Dwoje dzieci i mama szukają nowego taty" lub "Po rozstaniu się z moją partnerką szukam odpowiedzialnej mamy dla mojej córeczki".
Zamiast tego typu "szczerości" lepiej krótko i konkretnie przedstawić swoje uczucia oraz związane z tą sytuacją obowiązki, np. "Moje córka jest dla mnie bardzo ważna", "Każdy weekend staram się spędzać z moim synem", itp. Dzięki temu przyszły partner wie, w jakiej znajduje się sytuacji i nie czuje się stroną wykalkulowanego interesu, której zaraz podstawią do podpisania papiery adopcyjne.
Psycholodzy twierdzą, że rozwód psychiczny trwa nawet do dwóch lat - tyle czasu potrzebują członkowie rodziny, aby całkowicie uporać się z nową sytuacją. Dlatego trzeba wybrać odpowiedni moment, aby opowiedzieć dzieciom o nowym partnerze. Zasada jest taka – im krótszy czas minął od rozwodu, tym więcej wyczucia i ostrożności jest zalecane. W innym przypadku sprowokujemy jedynie upór i sprzeciw dzieci – pojawią się argumenty typu "mam już mamę czy tatę i nie potrzebuję nikogo nowego". Ostrożność zalecana jest szczególnie u małych dzieci – zbyt częste zmiany ich świata odczuwane są jako poważne zagrożenie. Maluchy obawiają się, że z chwilą pojawienia się nowego partnera, mama czy tata przestaną mieć dla nich wystarczająco dużo czasu i uczuć, a oni sami nie będą stali w centrum zainteresowania. Mimo to, trzeba od początku przygotować dzieci na pojawienie się nowej osoby w życiu ich rodzica oraz na ewentualne powiększenie się rodziny w przyszłości. Należy uświadomić dzieciom, jak ważne dla rodzica jest znalezienie kogoś, z kim będzie szczęśliwy i że przez to ani nie będzie mieć dla dzieci mniej czasu, ani tym bardziej nie zmienią się jego uczucia do nich. Nawet, jeśli moment przedstawienia partnera odłożymy na trochę później, warto, aby dzieci wiedziały przynajmniej o tym, że mama czy tata rozglądają się za nowym partnerem. Jeśli pociechy dowiedzą się o tym zbyt późno, ciężej będzie odwieść je od uczucia zazdrości wobec partnera rodzica. Nie ma złotej recepty na to, kiedy dokładnie należy to zrobić, najważniejsze, aby nie wprowadzać nowego partnera w życie rodziny zbyt gwałtownie. Dzieci potrzebują czasu na oswojenie się z nową sytuacją i na to, aby poczuć się w niej bezpiecznie. Najważniejsze, aby zrobić to dopiero w momencie, gdy mamy wewnętrzną pewność, że nowy związek to coś poważnego i rokującego duże nadzieje na wspólną przyszłość.
Na pierwsze spotkanie nowego partnera z dziećmi zalecany jest „neutralny” grunt – cukiernia, lodziarnia, zoo lub ciekawa wystawa w muzeum. Nikt nie powinien czuć się do niczego przymuszony ani zanadto skrępowany.
Najlepiej gdyby obydwie strony od razu się polubiły, ale nawet, jeśli tak nie jest, trzeba być cierpliwym i dać wszystkim trochę czasu. Nigdy nie próbujcie naciskać swoich dzieci i przymuszać je do akceptacji nowego partnera i nowej sytuacji. Nie oczekujcie również, że pociechy będą tym wszystkim zachwycone. Wystarczy, jeśli pokażecie – delikatnie, ale stanowczo - że harmonia i dobre, przyjazne stosunki między nimi, a nowym partnerem są dla Was bardzo ważne.
Jednocześnie zachęca się również do wyrozumiałości samotnego rodzica wobec uczuć nowego partnera. Na pewno miłość do cudzych dzieci nie jest czymś oczywistym, więc nawet jeśli Wasz ukochany czy ukochana nie są od samego początku zachwyceni Waszymi pociechami, dajcie im trochę czasu i pozwólcie również im przywyknąć do nowej sytuacji.
Dzieci bardzo często są zazdrosne i obawiają się, że nowy partner zabierze im mamę czy tatę. Trzeba bardzo dużo z nimi rozmawiać i wyjaśniać, że dorośli też potrzebują dorosłego partnera, gdyż pewne ich potrzeby nie mogą być zaspokojone przez dzieci, choćby i te najbardziej ukochane. Najważniejsze, abyście zapewnili swoje pociechy, że Wasze uczucia do nich nigdy się nie zmienią. Trzeba również okazywać dzieciom dużo wyrozumiałości i ciepła, zwłaszcza w obecności nowego partnera, Maluchy nigdy nie powinny odczuć, że z chwilą jego pojawienia się przestają być ważne.
Bardzo istotna jest tutaj postawa nowego partnera – szczególnie na początku powinien kontrolować swoje zachowanie i nie dopuszczać, aby dzieci odczuły, że chce im zabrać mamę czy tatę lub w jakikolwiek sposób odsunąć rodzica od nich. Dlatego zaleca się, aby w obecności dzieci partner okazywał zainteresowanie nie tylko rodzicowi, ale również im – najpierw we wspólnym gronie, a potem również sam na sam. Nieważne, czy będzie to wspólny wypad do kina czy pomoc w odrabianiu lekcji – najważniejsze, aby dzieci stopniowo nabierały zaufania do nowej osoby i odczuły, że jest ona "po ich stronie".
Każdy chciałby od samego początku mieć perfekcyjną i normalną rodzinę. Chyba najczęstszym błędem partnerów w "patchworkowych" związkach są niewyobrażalnie duże wymagania, stanowiące ogromny balast dla wszystkich członków nowej rodziny. Jeśli ktoś zbyt szybko dąży do normalności i harmonii, przeciąża w ten sposób nie tylko innych, ale przede wszystkim samego siebie. W ten sposób problemy zaprogramowane są niejako z góry.
Dzieci bardzo często porównują nową osobę z biologicznym rodzicem. Najważniejsze, aby nowy partner nie starał się być lepszy i nie zabiegał na siłę o uczucia dzieci. Bliski kontakt i miłość obojga rodziców, nawet jeśli jedno z nich mieszka gdzie indziej są podstawowym warunkiem prawidłowego rozwoju dziecka. Wystarczy, jeśli między dziećmi, a nowym członkiem rodziny panują przyjazne stosunki, na rozwinięcie się głębszych uczuć zawsze przyjdzie czas.
Matki samotnie wychowujące dzieci mają często wyrzuty sumienia, że odkąd poznały nowego partnera, nie są dyspozycyjne dla dzieci całą dobę. Nie można jednak zapominać, że każdy ma prawo do prywatnego życia i szczęścia, a dzieci powinny bezwzględnie to zaakceptować.
W początkowej fazie pojawia się czasem problem zazdrości (często podświadomej) nowego partnera o ex-partnera. Brak wspólnej przeszłości rodzi obawy, że odgrywa się jedynie rolę namiastki tej właściwej osoby. Tego typu obawy i porównania są jednak bezpodstawne, nowy partner to inny, niepowtarzalny człowiek, wnoszący w życie rodziny całkiem nowe uczucia i wartości.
Każdy związek rozwija się i umacnia uczuciowo z upływem czasu, nie ma więc sensu oczekiwać, że w tym przypadku będzie inaczej. Czasem potrzeba nawet kilku lat, aby nowa rodzina osiągnęła pełną stabilność i harmonię. Najważniejsze, aby jak najwięcej rozmawiać o swoich uczuciach i potrzebach, dzięki czemu członkowie rodziny budują zaufanie i zacieśniają emocjonalne więzi.
Nie ma recepty na to, jak sprawić, aby w nowej rodzinie wszystko układało się idealnie. Nawet, jeśli efekt jest inny od oczekiwanego, wysiłek zawsze się opłaca. Nie zapominajmy, że popełnianie błędów jest czymś normalnym i nie ma co oczekiwać, że „tym razem” zrobimy wszystko idealnie. Jeśli rodzice starają się być delikatni, wyrozumiali i pełni wyczucia i jeśli ich związek jest szczęśliwy, z pewnością stanowi to wystarczającą bazę. W końcu i dzieci przekonają się, że szczęśliwi rodzice są o niebo lepsi od tych niezadowolonych.
Renata Górska |
Pozostałe porady:
![]() | Partner w wieku ojca |
![]() | Seks na pierwszej randce |
![]() | Skuteczna komunikacja w związku |
![]() | Kto wpływa na nasz związek? |
![]() | Jak się kłócić? |
![]() | Mieszkać przed ślubem razem czy nie? |
![]() | Partnerstwo czy tradycyjny damsko – męski podział ról w związku? |
![]() | Intercyza – rozsądek czy brak zaufania? |
![]() | Zazdrość – zdrowa emocja czy niszcząca obsesja? |
![]() | Kompromisy w związku – zwycięstwo czy przegrana? |
![]() | Potrzeba bliskości a potrzeba wolności w związku |
![]() | Poszukiwanie partnera przez internet |
![]() | Fotografie w sieci |
![]() | Pierwszy e-mail |
![]() | Korespondencja w sieci |
![]() | Pierwsze wrażenie |
![]() | Rozmowy na pierwszej randce |
![]() | Związki na odległość |




















