PartnerForLife
Wybierz stronę
Kurtyna w góręMiłosny savoir-vivre
Wizyta w teatrze, operze czy filharmonii jest nie tylko wydarzeniem artystycznym, ale i towarzyskim. Choć koncerty czy przedstawienia teatralne są traktowane nieco mniej uroczyście niż przed laty, jednak
atmosfera większości teatrów i sal operowych obliguje do odpowiedniego, eleganckiego stroju.
Na spektaklach, które odbywają się wieczorami obowiązuje ubiór wizytowy, ale raczej rzadko wieczorowy. Ubiór wizytowy to w przypadku mężczyzn ciemny garnitur z białą koszulą i krawatem. Panie mogą wystąpić w wizytowej, ciemnej, niezbyt długiej sukience lub spódnicy z elegancką bluzką i żakietem, ewentualnie ozdobnym, eleganckim kostiumie. W przypadku młodszych pań świetnie sprawdza się również zestaw a la pensjonarka: biała koszula, spódniczka do kolan i ciemna, dzianinowa kamizelka.
W przypadku galowych przedstawień w operze lub teatralnych premier festiwalowych, należących do wydarzeń towarzyskich wysokiej rangi, zazwyczaj obowiązują stroje wieczorowe. W przypadku panów najodpowiedniejszy będzie smoking (coraz częściej zastępujący frak), a na to w chłodnej porze roku czarny płaszcz. Wizytowe obuwie dla panów to klasyczne, sznurowane czarne półbuty na cienkiej podeszwie.
Panie występują w wieczorowych, długich, zazwyczaj wydekoltowanych sukniach, na które powinno się założyć płaszcz sięgający kostek.
Jeśli chodzi o dodatki dla Pań, powinny one współgrać z charakterem stroju. Torebka powinna być niewielka, może być błyszcząca lub ozdobiona cekinami, biżuteria dyskretna, a buty, najlepiej na obcasie powinny koniecznie zakrywać stopę. Nieodpowiednie na takie okazje są ubrania o charakterze sportowym czy weekendowym. Rozciągnięty sweter czy dżinsy nie są niestety w tym przypadku dowodem wyluzowania, ale świadczą o braku szacunku dla występujących artystów. Równie niekorzystne wrażenie robią stroje ekstrawaganckie i zbyt wyzywające; na wieczór najlepiej sprawdza się spokojna, stonowana elegancja.
Strój wieczorowy obowiązuje bez wyjątków w przypadku gali premierowej; na „zwykłą” premierę, których jest w sezonie zazwyczaj kilka, wystarczy włożyć strój wizytowy.
Przy wyborze odpowiedniego stroju nie bez znaczenia pozostaje charakter i wystrój teatru, czy opery; wśród barokowej sztukaterii i kryształowych kandelabrów rzadko wygląda się zbyt elegancko, więc nie musimy obawiać się, że wybierając strój wieczorowy, będziemy sprawiali wrażenie „overdressed”. W przypadku małych teatrów czy kameralnych koncertów, lepsze wrażenie zrobi skromniejszy od wieczorowego strój wizytowy. Zarówno długa, błyszcząca suknia wraz z mnóstwem biżuterii, jak i elegancki smoking na małej sali kameralnego teatru sprawiają złe wrażenie.
Jeśli spektakl czy koncert odbywa się w godzinach przedpołudniowych można ubrać się w eleganckie, ale nieco swobodniejsze stroje, np. w jaśniejszych kolorach.
Nie zapominajmy o tym, że idąc do teatru we dwoje powinniśmy dopasować swoje stroje i tworzyć harmonijna całość, zarówno pod względem stylu jak i koloru.
Po przyjściu do teatru okrycie wierzchnie zawsze pozostawiamy w szatni. Przed zdjęciem swojego płaszcza mężczyzna pomaga zdjąć (a po spektaklu założyć) płaszcz kobiecie.
O tym czy szatnia jest płatna czy nie, informuje zazwyczaj stosowny napis. Na wszelki wypadek lepiej mieć przygotowane drobne pieniądze. Jeśli jesteśmy na koncercie we dwoje, za szatnię powinien zapłacić mężczyzna.
Na spektakl najlepiej przyjść 15 – 20 minut wcześniej. Bileterzy lub osoby pełniące dyżury przed salami koncertowymi zazwyczaj sprzedają programy. Warto kupić taki program, zawierający omówienie utworów, sylwetki kompozytorów, autorów, aktorów czy solistów.
Na salę koncertową powinniśmy wejść przynajmniej 5 minut przed rozpoczęciem koncertu i zająć swoje miejsca.
Punktualność jest ważna, ponieważ po rozpoczęciu przedstawienia, aż do przerwy po pierwszym akcie, nie zostaniemy wpuszczeni na salę, aby nie przeszkadzać aktorom, muzykom, śpiewakom i samej publiczności. Ewentualnie, o ile teatr przygotował takie rozwiązanie, zajmiemy specjalne miejsca dla spóźnialskich.
Również po zakończeniu przerwy, jeśli tylko zostaną zamknięte drzwi na widownię, na ogół nie można wrócić na swoje miejsce. Aby zapobiec takim sytuacjom, przed rozpoczęciem spektaklu i podczas przerw rozlega się dźwięk dzwonka, który zapowiada zamknięcie drzwi. Jeden dzwonek oznacza, że należy kierować się na widownię, dwa dzwonki sygnalizują, że najwyższy czas zająć swoje miejsca, trzy dzwonki są zapowiedzią zamknięcia drzwi.
Jeśli nasze miejsce znajduje się w środku rzędu w rzędzie, a na brzegach siedzą już inni widzowie, powinniśmy grzecznie przeprosić i przejść na swoje miejsce zawsze twarzą do nich. Jeśli do swoich miejsc przecisnąć musi się para, zawsze pierwsza osoba powinien być mężczyzna. Na ogół osoby już siedzące na swoich miejscach muszą z powodu wąskiego przejścia wstać, aby przepuścić przechodząca osobę. Powinniśmy podziękować za to uprzejmie i uśmiechnąć się. W odwrotnej sytuacji również my powinniśmy wstać, jeśli przejście jest wąskie, a widzowie chcą przejść obok nas na swoje miejsce.
Z chwilą rozpoczęcia spektaklu na sali powinna panować cisza.
Podczas koncertu czy przedstawienia, pod żadnym pozorem nie rozmawiamy, ani niczego nie komentujemy na głos. Nawet, jeśli koncert czy sztuka nam się nie podoba, nie śmiejemy się z nich ani nie kręcimy z dezaprobata głową. Telefon komórkowy należy bezwzględnie wyłączyć, a jeśli czekamy na jakąś naprawdę pilna rozmowę, ustawmy telefon na wibracje i w przypadku sygnału dyskretnie opuśćmy salę. W żadnym wypadku podczas spektaklu nie spożywamy posiłku, nawet, jeśli byłyby to jedynie „niewinne” chipsy, cukierki czy napój z rurką.
Wykonawców wchodzących na scenę witamy brawami, również w ten sam sposób witamy i żegnamy solistę oraz dyrygenta. Pamiętajmy, że nie klaszcze się między częściami koncertu. Jeśli wykonawca gra utwór składający się z kilku części, bijemy brawo dopiero po ostatniej. W teatrze klaszcze się pomiędzy aktami, można również oklaskiwać artystów w trakcie przedstawienia ( np. po szczególnie pięknie wykonanej arii), ale brawa nie powinny trwać zbyt długo. Jeśli nie znasz utworu, nie słyszałeś dokładnie zapowiedzi lub nie masz w ręku programu, na wszelki wypadek nie rozpoczynaj braw pierwszy. Może się okazać, że do końca spektaklu pozostała jeszcze jedna część.
Przerwę podczas koncertu (zazwyczaj około 15 minut) najlepiej korzystać na obejrzenie prezentowanej akurat wystawy
lub zapoznanie się z nagraniami wykonawców, które zazwyczaj sprzedawane są na stoisku we foyer. Jeśli musimy wyjść do toalety lub poprawić makijaż przeprośmy słowami „Przepraszam, zaraz wracam”, bez podawania szczegółowych powodów naszego oddalenia się w rodzaju „Muszę koniecznie iść do ubikacji, już nie mogłem wytrzymać podczas koncertu).
Na koncertach muzyki klasycznej są w zwyczaju bisy, w teatrze natomiast nie.
Po zakończeniu spektaklu dobry obyczaj nakazuje pozostać jeszcze chwilę na swoim miejscu, aż przebrzmią brawa. Ostatecznie wychodzimy z sali dopiero wtedy, gdy scenę opuszczą aktorzy lub orkiestra. Wybieganie w pośpiechu do szatni jest niestosowne. Jeśli mieszkamy daleko, a pora jest późna, jedynym sposobem na szybkie opuszczenie budynku będzie kupienie biletu na koncert na miejsca położone blisko drzwi wyjściowych.
 | Felix Franz Sierek |
 | Bon ton – lamus, moda czy sposób na życie? |
 | Mowa kwiatów |
 | Telefon i telefonowanie |