W damsko – męskim kotle...W damsko – męskim kotle... Zbiór felietonów Rafała Jaworskiego

Singiel. Z angielskiego single oznacza „pojedynczy”. Kiedyś singiel kojarzony był z wydawnictwem fonograficznym, płytką zawierającą dwa nagrania zapowiadające mający ukazać się wkrótce pełny album. W tenisie singiel oznaczał po prostu rozgrywkę między pojedynczymi graczami. Dziś singiel to najczęściej nazwa zarezerwowana dla osób bez partnera życiowego.

Single będą wyliczać zalety bycia w pojedynkę, poczynając od niczym nieskrępowanych zwyczajów, na jakie mogą pozwolić sobie w swoim i tylko swoim mieszkaniu. Nawet, jeśli jego powierzchnia sprowadza się do wielkości kurnika, czyli dwudziestu pięciu albo trzydziestu sześciu metrów kwadratowych. Przed wojną taki metraż przysługiwał chyba służbie w pańskich domach, natomiast bogaci panicze trzydzieści sześć metrów przekształcali co najwyżej w garsoniery na schadzki. A singiel musi tak mieszkać, chyba, że jest zamożnym singlem z pięćdziesięcioma, sześćdziesięcioma a może nawet całą setką metrów kwadratowych własnego gniazdka. Jednak różnice w metrażu nic nie znaczą w sytuacji, kiedy właściciela czterdziestu albo setki metrów kwadratowych spotkał wątpliwy zaszczyt zasiedlenia mieszkania w piętrowych blokach stawianych z wielkiej płyty, pamiętających czasy rozkwitu socjalistycznej gospodarki mieszkaniowej. Po latach zamieszkiwania w takim produkcie wielkopłytowego budownictwa z pamięci wyrecytujesz u kogo spośród twoich sąsiadów skrzypią drzwi od szafy i kto w toalecie używa starego modelu spłuczki, której szum można porównać do sunącego pociągu w tunelu metra. A jeśli do sąsiedniego mieszkania wprowadzi się młode małżeństwo, szybko będziesz miał okazję przekonać się, czy para, będąca świeżo po ślubie, zaczyna dzień od śniadania, czy od... czego innego.

Mimo dokuczliwej akustyki, jaka panuje w blokowiskach, single doceniają fakt posiadania takiego gniazdka na stałe tylko dla siebie. Gniazdka, w którym czekają Billie Holiday i Frank Sinatra w kieszeni odtwarzacza kompaktowego i butelka wermutu w barku, prowizorycznie mieszczącego się na parapecie kuchennym obok lodówki. Nikt nie ustala pory obiadu, nie każe sprzątać filiżanek po kawie ani ułożonych w kupki dzienników prasowych drzemiących w kącie pokoju. Nie kłócisz się o to, kto ma powkładać brudne naczynia do zmywarki albo wynieść śmieci. Nikt też nie wytyka ci, że koszule, zamiast na oparciu krzesła, powinny wisieć w szafie… Właśnie, w szafie? Jakiej szafie? Singiel potrzebuje szafy? A nie wystarczy metalowy drążek na wieszaki, przykręcony do ściany jak w sklepach z odzieżą i upchanie bielizny w drewnianej komodzie albo kartonowym pudełku z IKEA?. Większość mebli w mieszkaniu singla zajmują regały na książki. Możesz tu trzymać wszystko: od zbereźnych powieści Philipa Rotha i Henry’ego Millera, poprzez głupawe historie w rodzaju „Trzech panów w łódce nie licząc psa”, „Przygody fryzjera damskiego” aż po przebrzmiały już nieco „Dziennik Bridget Jones” lub „Był sobie chłopiec” (czyli taka BJ w męskim wydaniu). I tak życie w pojedynkę toczy się w rytm odtwarzanych płyt Billie Holiday i Franka Sinatry, odmierzane kieliszkami wermutu i przy szeleście kartek twoich ulubionych czytadeł. Do czasu aż zaczną zbliżać się święta Bożego Narodzenia. Wówczas, jakby to ująć, fakt życia w pojedynkę jest jakby bardziej odczuwalny, niż o innych porach roku. W dodatku co rano budzi cię ogólnoosiedlowe, przedświąteczne trzepanie dywanów. Poranne “łup! łup!”, odbijające się echem od ścian sąsiedniego bloku, dociera bezlitośnie przez puch poduszki, którą nakryłeś się w nadziei uzyskania jako takiej izolacji dźwiękowej. Niestety, słyszalne okazują się nawet zgrzyty mokrych ścierek o gładką, zmarzniętą taflę okiennych szyb. Zastanawiasz się wtedy jak można przy kilkunastostopniowym mrozie umyć okna? Byłbyś nawet bliski obdarzenia tej czynności szacunkiem, gdyby nie to, że przeszkadza ci spać.

Kiedy wreszcie zorientujesz się, że ściskanie głowy poduszką nie uchroni cię od hałasu, a może stać się przyczyną uduszenia, zwlekasz się z łóżka, żeby wziąć prysznic i zjeść parę kawałków drożdżowego ciasta w towarzystwie kawy ze spienionym mlekiem i ulubionej stacji radiowej. W końcu niesiony falą przedświątecznych porządków, postanawiasz przynajmniej odkurzyć regały i zmyć podłogę swojej niedużej kawalerki. Najczęściej podczas takich porządków znajdujesz w zapuszczonym kącie jakiś drobiazg świadczący o tym, że życie w twojej kawalerce nie zawsze toczyło się single. Bywało czasami double…

Zmęczony całodziennymi porządkami kładziesz się do łóżka, a wtedy przekonujesz się, że młode małżeństwo z sąsiedztwa, które nie zaczyna dnia od śniadania, lecz od „czego innego”, wieczoru też nie zaczyna od kolacji… Potwierdzają to chichoty zza ściany, które w perspektywie spędzanej samotnie nocy, wydają ci się obrzydliwe. Z doświadczenia wiesz, że ustaną dopiero po dwudziestej trzeciej. Zabijasz czas czytaniem wczorajszej gazety, z której dowiadujesz się, że wzmagające się „ochy” i „achy”, dobiegające zza ściany, są skutkiem zapaści ekonomicznej. „Wraz z pogarszaniem się sytuacji na rynku psychoterapeuci zauważyli wzrost liczby osób uzależnionych od seksu” – donosi „Rzeczpospolita” cytując „The Sunday Telegraph”. Jakiś lekarz seksuolog zwierza się zagranicznej prasie, że od kilku miesięcy odwiedza go coraz więcej specjalistów z Wall Street, którzy załamują ręce – nad rynkiem i nad sobą: „Jestem wykończony stresem, nie mam pojęcia co się dzieje z rynkiem. To dlatego ciągle to robię” – opowiada psychoterapeucie jeden z jego pacjentów. Twój sąsiad zza ściany, świeżo upieczony małżonek, nie pracuje co prawda na Wall Street, być może nie jest nawet rodzimym maklerem giełdowym, ale przecież kryzys zaczynają odczuwać także szaraczkowie… Rozwikławszy zagadkę wzmożonej aktywności seksualnej swojego sąsiada zapadasz w spokojny sen, by rankiem obudzić się i znów usłyszeć „chichoty”, potem „tamto”, potem znów „chichoty” i znów „tamto”... Ale bogatszy o wnioski z wczorajszej lektury już nie oskarżasz sąsiadów o to, że robią t o celowo, żeby cię upokorzyć. Pogłębiający się na rynku kryzys napawa cię nadzieją, że sądne dni na światowych giełdach finansowych spowodują również stres u ciebie i u niejednej kobiety żyjącej single. I że twoje mieszkanie znów stanie się double, a sąsiad jeszcze ci pozazdrości tego, w jaki sposób odreagowujesz globalne niepowodzenia.

Rafał Jaworski

Pozostałe felietony:

	Być jak rewolwerowiec... Zapewne niejednokrotnie stwierdzaliście zgodnym, męskim chórem: „To jest tak, że są dziewczyny i jest O n a...”. Ona dająca numer swojego telefonu... czytaj całość
	Kobieta w kuchni i mężczyzna przy samochodzie? Straszny widok! Reklamy, w których kobieta przedstawia zalety proszków do prania, a mężczyzna zachwala opony albo myje samochód, umacniają stereotypy i ograniczają płcie... czytaj całość
	Chart na wyścigach Odpoczynek i odrobina relaksu nie są dziś trendy. A co jest? Szybkość, agresja, wykalkulowanie. Bądź rekinem, wszystko jedno czego – finansjery, polityki... czytaj całość
	Pod pachą wino, a w ręku kwiaty Jeśli dziewczyna, którą zaprosiłeś na kolację, niespodziewanie wyzna ci, że jest wegetarianką, lepiej nie podejmujcie rozmów na temat upodobań kulinarnych.... czytaj całość
	Kupię wielką torbę jabłek Stałem osłupiały i słuchałem jej rzeki słów. Czułem się niezręcznie, bo zwykłym pytaniem „co słychać?”, wywołałem prawdziwą lawinę zwierzeń. No tak, ale tylko... czytaj całość
	Miłość do marmurów Jerzy Bińczycki, nieodżałowany aktor i człowiek wielkiej klasy, zastanawiał się w jednym z wywiadów: „Jeśli ktoś mówi, że kocha swoją pracę, to co w takim... czytaj całość